04-08-08

Peuterpuberteit

Psychologie-cursus

Peuterpuberteit

donaldkrijstluid

Waarschijnlijk hoorde je ooit al van de peuterpuberteit. Het is een fase in de ontwikkeling van het kind waarbij verzet centraal staat. Die periode komt voor rond de leeftijd van 2 à 3 jaar. De peuter zit op dat ogenblik met een innerlijk conflict: enerzijds begint hij zich steeds meer bewust te worden van zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen wil en zijn eigen mogenlijkheden. Door dat besef, gaat doet hij zijn uiterste best om (in beperkte mate) zelfstandig te zijn. Jammer genoeg lukt dat niet altijd zoals hij het zou willen en dat zorgt ervoor dat hij zich gefrusteerd gaat voelen. Dat frustratiegevoel kan voor zware driftbuien zorgen.

Op het moment dat je peuter zich in de peuterpuberteit bevind, kun je het misschien niet geloven, maar er is wel degelijk een positieve zijde aan deze fase: de peuterpuberteit is het bewijs dat het kind goed ontwikkeld: hij wil zelfstandig worden, zoekt zijn grenzen en komt tergelijke tijd elke keer opnieuw tot de conclusie dat hij niet zonder zijn ouders kan.

daisymaaktbouwwerkmetblokjesenisboos

Als ouder is het zoeken naar een goede manier om daarmee om te gaan: het moet een manier zijn waarbij jij (als ouder) je goed bij voelt en waarbij het kind zich goed voelt. Wanneer de buien niet té erg zijn kan je  het gedrag negeren maar wanneer het gedrag van je kleine té erg wordt, is het best om hem dat duidelijk te maken. Probeer weliswaar hem niet tot rede te brengen, want middenin een stevige driftbui heeft hij daar zowiezo geen oren naar. Het belangrijkste element op het moment van de driftbui, is zijn veiligheid. Het kind is echt helemaal in de war tijdens zijn driftbui en kan dingen ondernemen die hij normaal nooit zou doen zoals met zij
n hoofdje tegen de spijlen van de box bonken, zijn broertje of zusje pijnigen,... Hoe dan ook, het is en blijft belangrijk om het kind duidelijk te maken dat zijn gedrag in geen geval een goede indruk op je maakt.Zorg dat je consequent bent en blijft. Jullie samen kwaad maken (jij op je kind, je kind om zijn machteloosheid) zorgt voor een stap achteruit in plaats van vooruit.

Goede tips voor de opvoeding in het algemeen (en bij het omgaan met de peuterpuberteit) zijn o.a:

  • Conseqent zijn, op elk ogenblik, door iedereen die met het kind omgaat
  • Structuur is uiterst belangrijk voor een kind
  • Een driftbui is zelfs voor het kind verwarrend: troost hem achteraf
  • Probeer de peuter niet tot rede te brengen tijdens zijn driftbui
  • Maak je peuter duidelijk dat dergelijk gedrag binnen de perken moet blijven
  • Soms kan het geen kwaad om je kind zelf de gevolgen te laten ondervinden van zijn eigen willetje... zolang het maar veilig blijft natuurlijk!
  • Het kan ook geen kwaad dat kinderen zelf willen proberen: moedig dat gedrag zoveel mogelijk aan.
  • Afleiding kan soms wonderen doen, net zoals negeren
  • Belonen heeft meer invloed dan straffen
  • Tracht het kind te begrijpen in wat hij voelt, denkt, zegt, ervaart...

Casus:

Yade (2.5 jaar) mag met mama  te voet mee naar de supermarkt,  het is erg koud buiten.
Mama geeft Yade haar jas aan. "Trek maar je jas aan terwijl mama haar handtas neemt". Yade doet zo goed en zo kwaad als mogelijk haar jas aan, maar de knopen van de jas... daar heeft ze het toch wel erg moeilijk mee. Yade wordt kwaad en krijst de boel bijeen. Gelukkig is mama er snel bij en kan Yade worden gekalmeerd.Als haar jas dicht is, geeft mama Yade haar handschoenen maar die wil ze in geen geval aandoen. "Nee!" zegt ze duidelijk. "Je zult koude handen krijgen" probeert mama nog, maar Yade wil er niets van horen, ze trekt al aan de deurklink. Wanneer mama en Yade twee straten verder zijn, vraagt Yade toch haar handschoenen. Het is toch wel koud aan haar handjes...

donaldisheelboos

21:02 Gepost door Kidsfun, in samenwerking met gezondheidshoekje.com in Psychologie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peuterpuberteit, kinderpsychologie |  Facebook |

Jongen is jongen, meisje is meisje

Psychologie

Wat maakt een jongen een jongen en wat maakt een meisje een meisje?

Als ik je nu vraag om je een kleine jongen voor te stellen of als ik je nu vraag om een jong meisje voor te stellen... dan durf ik te wedden dat ik bijna perfect weet hoe jou bedacht meisje en jongen eruit ziet. Het meisje heeft een rokje aan in een pastelkleur als roze, ze heeft lange haartjes, en leuke schoentjes. Ze is aan het spelen met haar pop. Het jongetje daarentegen heeft een broek aan in een eerder donkere kleur, hij heeft kortgeknipte haren en speelt met een autootje.

En? Zit ik er ver vanaf? Goed, dit heet men het "stereotype". Het zogenaamde rolmodel. Laat me nog een voorstelling doen: bedenk je een moeder in huis en bedenk je een vader in huis. Wat zijn ze aan het doen? Durven we te wedden dat ik weer bijna perfect zal raden wat moeder en vader aan het doen zijn? Moeder is aan het koken, strijken of opruimen. Vader daarentegen heeft zijn krant vast of loopt rond met een werktuig. Voila... nog een rolmodel...

Maar wat maakt nu dat rolmodel? En is dat rolmodel dan zo goed? Wat is dat oedipuscomplex (uitspraak: oi-die-poes-kom-pleks) Laat ons es samen kijken...

Zoals je gezien hebt, worden kinderen al van kleins af aan in een zeker rolmodel geduwd: het meisje speelt met poppen en doet leuke kleertjes aan, terwijl de jongen met auto's speelt en ravot-kledij aanheeft. Dus is het eigenlijk al van kleins af aan dat een kind te zien krijgt dat een duidelijk verschil is tussen het jongen-zijn en het meisje-zijn. Een meisje die in een boom kruipt zal een verwittiging krijgen: "doe dat nou niet, straks doe je jezelf nog pijn!". Een jongen die in een boom kruipt, krijgt een compleet andere reactie: "wow wat ben jij stoer zeg!"

Rond de leeftijd van het eerste à tweede leerjaar merk je duidelijk dat een kind meer geneigd is naar de ene ouder dan naar de andere. Papa wordt een held, mama is perfect... De jongen kijkt op naar zijn papa en droomt ervan om later net als hij te worden, terwijl het meisje opkijkt naar haar mama en ervan droomt om later net als zij te worden. Tergelijke tijd wil de jongen zijn mama helemaal voor zichzelf (als ik groot ben, trouw ik met mijn mama!) (op dit ogenblik wordt de papa een rivaal), terwijl het meisje de papa helemaal voor zichzelf wil (als ik groot ben, trouw ik met mijn papa!) (op dit ogenblik wordt de mama een rivaal). Dit is dus een complexe fase: de kinderen zitten tergelijke tijd met een gevoel van vijandigheid én verliefdheid... Mettertijd leren zowel het jongetje als het meisje dat zij niet kunnen krijgen wat zij willen: mama en papa houden van elkaar en daar kan noch het jongetje, noch het meisje in tussen komen. Meisjes ontwikkelen op die leeftijd mogelijk ook de zogenaamde "penisnijd". Zij willen zelf ook zo'n edel lichaamsdeel als een jongen! De jongen voelt zich "man" doordat hij wél in het bezit is van het mannelijk lid. Afijn, daar is helaas weinig aan te doen. Dus zoekt het meisje naar een mogelijkheid om de mama te gaan evenaren zoekt de jongen een manier om de papa te evenaren. Met de imitatie-poging willen de jongen én het meisje bereiken wat mama en papa ook ooit bereikten: het vinden van een liefde.

Hierbij is het typische rolmodel bevestigd: penisnijd = het gevoel zwakker te zijn dan het mannelijk geslacht.

Wanneer het kind in de fase gekomen is, van de ouderverliefdheid is het best om daar zo gewoon mogelijk mee om te gaan. Het is nu eenmaal een fase in de ontwikkeling van het kind. Het kind zal op termijn snappen dat mama of papa al iemand speciaal heeft en dat hij/zij later ook zo iemand zal vinden....

16:12 Gepost door Kidsfun, in samenwerking met gezondheidshoekje.com in Psychologie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderpsychologie |  Facebook |